Ice cream

Ice cream or ice-cream (originally iced cream) is a frozen dessert made from dairy products, such as milk and cream, combined with flavorings and sweeteners, such as sugar, and possible other ingredients. This mixture is stirred slowly while cooling to prevent large ice crystals from forming; the result is a smoothly textured ice cream. In the United States, ice cream made with just cream, sugar, and a flavoring (usually fruit) is sometimes referred to as "Philadelphia style"[citation needed] ice cream. Ice creams made with eggs, usually in the form of custards, are "French" ice creams.
Frozen custard, frozen yogurt, sorbet, gelato, and other similar products are sometimes informally called ice cream, but governments generally regulate the commercial use of these terms based on quantities of ingredients. American federal labeling standards require ice cream to contain a minimum of 10% milk fat (about 7 grams (g) of fat per 1/2 cup serving) and 20% total milk solids by weight.

Production

Before the development of modern refrigeration, ice cream was a luxury item reserved for special occasions. Making ice cream was quite laborious. Ice was cut from lakes and ponds during the winter and stored in large heaps, in holes in the ground, or in wood-frame ice houses, insulated by straw. Many farmers and plantation owners, including U.S. Presidents George Washington and Thomas Jefferson, cut and stored ice in the winter for use in the summer. Frederic Tudor of Boston turned ice harvesting and shipping into big business, cutting ice in New England and shipping it around the world.
Ice cream was made by hand in a large bowl placed inside a tub filled with ice and salt. This was called the pot-freezer method. French confectioners refined the pot-freezer method, making ice cream in a sorbtierre (a covered pail with a handle attached to the lid). In the pot-freezer method, the temperature of the ingredients is reduced by the mixture of crushed ice and salt. The salt water is cooled by the ice, and the action of the salt on the ice causes it to (partially) melt, absorbing latent heat and bringing the mixture below the freezing point of pure water. The immersed container can also make better thermal contact with the salty water and ice mixture than it could with ice alone.
The hand-cranked churn, which also uses ice and salt for cooling, replaced the pot-freezer method. The exact origin of the hand-cranked freezer is unknown, but the first U.S. patent for one was 3254 issued to Nancy Johnson on September 9, 1843. The hand-cranked churn produced smoother ice cream than the pot freezer and did it quicker. Many inventors patented improvements on Johnson's design.
In Europe and early America, ice cream was made and sold by small businesses, mostly confectioners and caterers. Jacob Fussell of Baltimore, Maryland was the first to manufacture ice cream on a large scale. Fussell bought fresh dairy products from farmers in York County, Pennsylvania, and sold them in Baltimore. An unstable demand for his dairy products often left him with a surplus of cream, which he made into ice cream. He built his first ice-cream factory in Seven Valleys, Pennsylvania, in 1851. Two years later he moved his factory to Baltimore. Later he opened factories in several other cities and taught the business to others, who operated their own plants. Mass production reduced the cost of ice cream and added to its popularity.

The development of industrial refrigeration by German engineer Carl von Linde during the 1870s eliminated the need to cut and store natural ice and when the continuous-process freezer was perfected in 1926, it allowed commercial mass production of ice cream and the birth of the modern ice cream industry.
The most common method for producing ice cream at home is to use an ice cream maker, in modern times generally an electrical device that churns the ice cream mixture while cooled inside a household freezer, or using a solution of pre-frozen salt and water, which gradually melts while the ice cream freezes. Some more expensive models have an inbuilt freezing element. A newer method of making home-made ice cream is to add liquid nitrogen to the mixture while stirring it using a spoon or spatula. Some ice cream recipes call for making a custard, folding in whipped cream, and immediately freezing the mixture.

History

Precursors of ice cream

Ancient civilizations had saved ice for cold foods for thousands of years.[citation needed] Mesopotamia has the earliest icehouses in existence, 4,000 years ago, beside the Euphrates River, where the wealthy stored items to keep them cold.[citation needed] The pharaohs of Egypt had ice shipped to them.[citation needed] In the fifth century BC, ancient Greeks sold snow cones mixed with honey and fruit in the markets of Athens.[citation needed] Persians, having mastered the storage of ice, ate chilled desserts well into summer.[citation needed] Roman emperor Nero (37–68) had ice brought from the mountains and combined with fruit toppings. These were some early chilled delicacies.
Ancient Persians mastered the technique of storing ice inside giant naturally-cooled refrigerators known as yakhchals. These structures kept ice brought in from the winter, or from nearby mountains, well into the summer. They worked by using tall windcatchers that kept the sub-level storage space at frigid temperatures.
In 400 BC, Persians invented a special chilled pudding-like dish, made of rosewater and vermicelli which was served to royalty during summers. The ice was mixed with saffron, fruits, and various other flavors. The treat, widely made in Iran today, is called "faloodeh", and is made from starch (usually wheat), spun in a sieve-like machine which produces threads or drops of the batter, which are boiled in water. The mix is then frozen, and mixed with rosewater and lemons, before serving.[citation needed]
In 62 AD, the Roman emperor Nero sent slaves to the Apennine mountains to collect snow to be flavored with honey and nuts.[citation needed]
Maguelonne Toussaint-Samat asserts in her History of Food, "the Chinese may be credited with inventing a device to make sorbets and ice cream. They poured a mixture of snow and saltpetre over the exteriors of containers filled with syrup, for, in the same way as salt raises the boiling-point of water, it lowers the freezing-point to below zero.Toussaint-Samat gives no ancient Chinese historical source for this claim.
In the sixteenth century, the Mughal emperors used relays of horsemen to bring ice from the Hindu Kush to Delhi where it was used in fruit sorbets.
When Italian duchess Catherine de' Medici married the duc d’Orléans in 1533, she is said to have brought with her Italian chefs who had recipes for flavored ices or sorbets and introduced them in France.One hundred years later Charles I of England was supposedly so impressed by the "frozen snow" that he offered his own ice cream maker a lifetime pension in return for keeping the formula secret, so that ice cream could be a royal prerogative.

There is, however, no historical evidence to support these legends, which first appeared during the 19th century.
The first recipe for flavored ices in French appears in 1674, in Nicholas Lemery’s Recueil de curiositéz rares et nouvelles de plus admirables effets de la nature.
Recipes for sorbetti saw publication in the 1694 edition of Antonio Latini's Lo Scalco alla Moderna (The Modern Steward).
Recipes for flavored ices begin to appear in François Massialot's Nouvelle Instruction pour les Confitures, les Liqueurs, et les Fruits starting with the 1692 edition. Massialot's recipes result in a coarse, pebbly texture. However, Latini claims that the results of his recipes should have the fine consistency of sugar and snow.

รถไฟฟ้าปารีส

รถไฟฟ้าปารีส (Métro de Paris) เป็นระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ถือเป็นสัญลักษณ์ของเมืองก็ว่าได้ เห็นได้ชัดจากอิทธิพลของศิลปะใหม่แบบอาร์ตนูโว มีเส้นทางทั้งหมด 16 สาย ส่วนมากมักจะอยู่ใต้ดินและมีความยาวทั้งสิ้น 213 กิโลเมตร (133 ไมล์) และมีสถานี 298 แห่ง
รถไฟฟ้าสายแรกเปิดโดยไม่มีพิธีรีตองในปี พ.ศ. 2443 ระหว่างงานนิทรรศการนานาชาติ (Exposition Universelle 1900) หลังจากนั้นระบบขนส่งมวลชนรถไฟฟ้าได้ขยายตัวอย่างรวดเร็วจนกระทั่งเสร็จในช่วงปี พ.ศ. 2463 ส่วนการขยายออกไปยังชานเมืองได้บรรลุในช่วง 10 กว่าปีต่อมา
ระบบรถไฟฟ้าปารีสได้ถึงจุดอิ่มตัวในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งระบบรถไฟฟ้าก็ได้นำขบวนรถไฟฟ้าใหม่เข้ามาให้บริการเนื่องจากการจราจรอันคับคั่ง ซึ่งการต่อเติมนั้นเป็นไปได้ยากและมีขีดจำกัดจึงได้เกิดรถไฟฟ้าแอร์เออแอร์ขึ้นในปี พ.ศ. 2503 เป็นต้นมา
กรุงปารีสเป็นเมืองที่มีสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินที่หนาแน่นที่สุดในโลก ด้วยสถานีกว่า 245 แห่งภายในเนื้อที่กรุงปารีส 41 ตารางกิโลเมตร (16 ตารางไมล์) แต่ละสายจะมีชื่อเป็นหมายเลขตั้งแต่ 1 ถึง 14 และมีสายรองอีกสองสายคือ 3bis และ 7bis สายรองทั้งสองเคยเป็นส่วนหนึ่งของสาย 3 และ 7 แต่แยกตัวออกมาภายหลังในปี พ.ศ. 2514 และ พ.ศ. 2510 ตามลำดับ
รถไฟฟ้าปารีสมีสถานีทั้งหมด 298 แห่ง (382 ป้าย) โดยเชื่อมต่อกับสายอื่น 62 ป้าย มีจำนวนผู้โดยสารใช้บริการประมาณ 4.5 ล้านคนต่อวัน (1,409 ล้านคนต่อปี) ถือเป็นลำดับที่ 4 ของโลก ตามหลังมอสโก โตเกียวและเม็กซิโก และอยู่ในลำดับที่ 7 ของโลกเมื่อเปรียบเทียบระยะทางการเดินรถไฟฟ้า ตามหลังนิวยอร์ก โซล โตเกียว มอสโก มาดริด (แต่ถ้ารวมกับแอร์เออแอร์แล้วจะอยู่ในอันดับที่ 1) ส่วนจำนวนสถานีนั้นอยู่ที่ลำดับ 3 ของโลก รองลงมาจากนิวยอร์ก (468 สถานี) และ โซล ทั้งนี้สถานีชาตเลต์-เลส์ อาลส์ยังเป็นสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดในโลกอีกด้วย
แต่ละสายจะมีเลขและสีในการบ่งบอก ส่วนทิศทางในการเดินทางเห็นได้จากสถานีปลายทางของแต่ละสาย

เวลาเปิดบริการ

รถไฟฟ้าปารีสจะเปิดให้ใช้บริการในเวลา 05.00 น. จนถึง 01.00 น. ทุกวันและทุกสถานี รถไฟฟ้าขบวนสุดท้ายมักจะถูกเรียกว่า "balai" (ไม้กวาด) เนื่องจากได้กวาดผู้โดยสารชุดสุดท้ายของวันไปยังสถานีในเวลา 01.15 น. ทั้งนี้ในวันเสาร์และวันก่อนถึงวันหยุดเทศกาลจะเลื่อนเวลาปิดให้บริการไปอีก 1 ชั่วโมง และตั้งแต่วันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2550 เป็นต้นมา รถไฟฟ้าปารีสได้เปิดให้บริการเพิ่มขึ้นอีก 1 ชั่วโมงในคืนวันศุกร์
รถไฟฟ้าปารีสยังเปิดตลอดเวลาในวันสิ้นปี วันดนตรีสากล วันนุยต์บล็องช์ และเทศกาลอื่นๆ อีกด้วย